بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
91:1وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا
سوگند به خورشید و گسترش روشنی اش
91:2وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا
و به ماه هنگامی که از پی آن برآید
91:3وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا
و به روزچون خورشید را به خوبی آشکار کند
91:4وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا
و به شب هنگامی که خورشید را فرو پوشد
91:5وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا
و به آسمان و آنکه آن را بنا کرد
91:6وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا
و به زمین و آنکه آن را گستراند
91:7وَنَفۡسٍ وَمَا سَوَّىٰهَا
و به نفس و آنکه آن را درست و نیکو نمود،
91:8فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا
پس بزه کاری و پرهیزکاری اش را به او الهام کرد
91:9قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا
بی تردید کسی که نفس را [از آلودگی پاک کرد و] رشد داد، رستگار شد
91:10وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا
و کسی که آن را [به آلودگی ها و امور بازدارنده از رشد] بیالود [از رحمت حق] نومید شد
91:11كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ
قوم ثمود به سبب سرکشی و طغیانش [پیامبرشان را] تکذیب کرد،
91:12إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا
زمانی که بدبخت ترینشان به پا خاست
91:13فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا
پس فرستاده خدا به آنان گفت: ناقه خدا و آبشخورش را [واگذارید]
91:14فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا
ولی به تکذیب او برخاستند و ناقه را پی کردند، و در نتیجه پروردگارشان به خاطر گناهشان عذاب سختی بر آنان فرو ریخت و همه قوم را با خاک یکسان و برابر ساخت؛
91:15وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا
و خدا از سرانجام آن کار [که نابودی ستمکاران است] پروایی ندارد
Translation: Hussain Ansarian.